(Tekst dostarczył Tomasz Michałowski, BBR Polska sp. z o.o.)

Jest kilka powodów. Dzięki sprężaniu płyty są pozbawione rys skurczowych - co znakomicie podnosi ich szczelność, a co za tym idzie, trwałość. Płyty są pozbawione dylatacji - brak w nich też klasycznego zbrojenia, które mogłoby korodować.

Płyta sprężona pracuje inaczej niż płyty konwencjonalne (niezbrojone) i płyty zbrojone.

Rys. 1,2,3 - różnice w schemacie pracy płyty niezbrojonej, zbrojonej i sprężonej

Używając technologii sprężania możemy wykonywać płyty o jednorodnej stabilnej strukturze, dużej wytrzymałości i odporności na osiadanie gruntu.

Fot. 1. Widok na przygotowane podłoże i rozłożone kable

Przykładowo - stosując kable sprężające 4 x 0,5”, o nośności charakterystycznej 744 kN możemy uzyskać płytę o wymiarach 90 x 50 m i o grubości 125 mm, przenoszącą obciążenia 10 T na oś samochodu. Sprężenie w osiach płyty wynosi 2 MPa.

Możliwości jakie daje ta technologia trudno nie docenić, a potencjalnych zastosowań jest wiele - przez super trwałe posadzki przemysłowe, parkingi, terminale kontenerowe po drogi kołowania i płyty postojowe na lotniskach.

1. planując rozkład kabli sprężających bierzemy pod uwagę rodzaj i rozkład obciążenia płyty; dla parkingów i płyt postojowych rozkład będzie regularny, natomiast w magazynach wysokiego składowania wzmocnione będą strefy o planowanym zwiększonym obciążeniu,

2. trzeba zapewnić możliwość ruchu płyty w kierunkach sprężania (2 x folia PE na gruncie i luz przy ewentualnych słupach),

3. grubość płyty w strefie zakotwień aktywnych musi być dostosowana do ich wymiarów,

4. sprężanie musi wyprzedzać skurcz betonu,

5. harmonogram sprężania zaplanowany każdego projektu musi być bezwzględnie przestrzegany.

1. przygotowanie i zagęszczenie podłoża,

2. ułożenie i zamocowanie dwóch warstw grubej folii PE,

Fot. 2. Ułożona folia PE na gruncie

3. wykonanie zbrojenia obwodowego na krawędziach płyty,

4. ułożenie kabli na betonowych klockach dystansowych i umieszczenie zakotwień aktywnych i biernych we właściwych pozycjach,

Fot. 3. Detal zakotwienia kabla przed ułożeniem mieszanki betonowej

5. zabetonowanie krawędzi płyty na szerokości 1 m,

6. po dwóch dniach betonowanie całej płyty,

7. w następnym dniu początek sprężania,

Fot. 4. Sprężanie kabli

8. w kolejnych 6 - 8 dniach sprężanie coraz większą siłą – w miarę wzrastania wytrzymałości betonu,

9. po osiągnięciu przez beton założonej wytrzymałości zalanie kabli zaczynem cementowym,

10. dojrzewanie płyty 2¸ 3 tygodnie (w zależności od warunków klimatycznych), przy zapewnieniu stałej pielęgnacji.

W porównaniu z tradycyjnymi rozwiązaniami możemy zakładać uzyskanie oszczędności na:

1. zmniejszeniu grubości warstwy odpowiednio przygotowanego podłoża,

2. braku dylatacji,

3. zmniejszeniu grubości płyty,

4. braku klasycznego zbrojenia.

Oczywiście trzeba ponieść pewne nakłady na technologię sprężania. Całkowite koszty sprężania nie przekraczają jednak oszczędności uzyskanych ze zmniejszenia grubości płyty i braku klasycznego zbrojenia. Ponadto trzeba pamiętać, że koszty poniesione na początku w przypadku płyt dylatowanych to zwykle nie ostatnie koszty.

Biorąc pod uwagę oszczędności, jakich możemy się spodziewać przy eksploatacji płyty i jej zwielokrotnioną trwałość, celowość stosowania technologii kablobetonowych do wykonywania supertrwałych płyt na gruncie nie ulega wątpliwości.

W Nowej Zelandii, Australii i USA płyty kablobetonowe wykonywane ponad trzydzieści lat temu funkcjonują w doskonałym stanie, przy minimalnych nakładach na ich utrzymanie.

Fot. 5. Płyty sprężone na gruncie mogą być także wykorzystywane
jako posadzki przemysłowe (tu widać przygotowania do ułożenia betonu) w halach

Broszura technologiczna w jęz. angielskim (plik pdf) >>do pobrania.

Referencje do pobrania w plikach pdf:
Northern Bakeries Building (Nowa Zelandia)
Shed 15 Dry Goods Store (Nowa Zelandia)
Produce Distribution Centre (Nowa Zelandia)

Więcej dokumentów referencyjnych można otrzymać kontaktując się z autorem tekstu.