Technologia UTW polega na ułożeniu na zniszczonej nawierzchni asfaltowej cienkiej nakładki z betonu cementowego o grubości od 50 do 100 mm, wykonanej z betonu o wysokiej wytrzymałości, wzmacnianego włóknami (np. stalowymi lub organicznymi).

• stopniem połączenia nakładki betonowej z podłożem asfaltowym,
• wielkością płyt betonowych, które są znacznie mniejsze.

UTW wykonuje się na odcinkach, gdzie istnieje wystarczająca grubość warstw bitumicznych, gwarantująca odpowiednie podparcie nakładki. UTW jak dotąd została zastosowana na drogach o średnim i mniejszym natężeniu ruchu, włączając w to skrzyżowania ze skoleinowanymi dojazdami oraz tarkami i parkingi.

Pierwsze próby wykonania cienkich nakładek betonowych na nawierzchniach asfaltowych były wykonane w USA: Kentucky (1988) i Colorado (1990). Początkowo próbowano z grubościami 90 mm i 125 mm.

W 1991 r. wykonano w Louisville (Kentucky) nakładkę betonową, zbrojoną włóknami, o grubościch 50 mm i 90 mm, o rozstawie szczelin 0.6 m i 1.8 m. Od tamtego czasu wykonywano UTW m.in. w USA, Meksyku, Szwecji, Kanadzie.

Po analizie danych z różnych odcinków doświadczalnych stwierdzono, że dobry UTW charakteryzuje się:

• dobrą sczepnością między UTW a starą nawierzchnią asfaltową,

• małymi rozmiarami płyt (od 0.5 do 1.8 m)

Cechą charakterystyczną mieszanki betonowej do UTW jest niski współczynnik w/c.

 
Ultra-Thin Whitetopping                        Whitetopping